Ο Άγνωστος Αναγνώστης

Φωτογραφία ανάρτησης: αιώνια φλόγα μου | © Shutterstock

Δεν ξέρω πολλά για τους αναγνώστες μου. Αυτό είναι και οι μόνιμοι υπαινιγμοί του Ντέτλεφ Στερν χρωστάει, που του αρέσει να μου θυμίζει ότι δεν τα κάνεις όλα, ακόμα κι αν μπορούσες. Δεν αναφέρεται σε μια βασική ηθική αρχή, αλλά μου θυμίζει συνεχώς τις αυξανόμενες υπερβολές του Γενικού Κανονισμού μας για την Προστασία Δεδομένων.

Μερικοί από τους αναγνώστες μου αρέσει να απαντούν στις αναρτήσεις μου κατά καιρούς μέσω e-mail ή σε μια προσωπική συνάντηση. Λίγοι χρησιμοποιούν τις δυνατότητες που παρέχει το ιστολόγιο και γράφουν αντίστοιχο σχόλιο, συμμετέχουν στο φόρουμ που παρασχέθηκε πρόσφατα ή αφήστε μου μια σημείωση στο blog. Άλλοι αναγνώστες, από την άλλη, έχουν εγγραφεί και ενημερώνονται για νέες αναρτήσεις ιστολογίου μέσω e-mail.

Και αυτοί είναι οι αναγνώστες για τους οποίους μπορώ να σχηματίσω τη δική μου γνώμη — παρεμπιπτόντως πολύ θετική!

Για μένα, το μεγαλύτερο μέρος του αναγνωστικού μου κοινού παραμένει κρυμμένο στο σκοτάδι του διαδικτύου. Μπορώ να δω μόνο ότι αυτοί οι αναγνώστες υπάρχουν εδώ με βάση τον αριθμό των επισκέψεων και τις αναθέσεις χωρών ή τις κλήσεις προς τις "διεθνείς" σελίδες ιστολογίου μου. Το γεγονός ότι αυτοί οι αναγνώστες υπάρχουν στην πραγματικότητα επιβεβαιώνεται και από έρευνες από διαφημιστικές εταιρείες και παρόχους υπηρεσιών, οι οποίοι διαφορετικά δεν θα έδιναν σημασία στο ιστολόγιό μου.

Γι' αυτό αφιερώνω αυτό το blog post στον άγνωστο αναγνώστη και ανάβω το παραπάνω «αιώνιο» φως για λογαριασμό όλων των άλλων.

Αγαπητέ άγνωστο αναγνώστη!

Σε ευχαριστω που υπαρχεις. Δεν ξέρω ποιος είσαι ή πού ζεις και εργάζεσαι, αλλά μάλλον έχουμε πολλά κοινά. Τουλάχιστον σκεφτόμαστε τον κόσμο μας καθώς και τον εαυτό μας και μας αρέσει να ακούμε τις απόψεις των άλλων.

Ήμουν πρόσφατα από Θωμάς Μιχλ, ένας από τους αναγνώστες μου, τον οποίο γνωρίζω προσωπικά και σέβομαι πολύ, ποιες θα ήταν οι προσδοκίες μου από τους αναγνώστες; Συμμερίζομαι την άποψή του ότι πολλοί συμπολίτες είναι επικριτικοί και στοχαστικοί στο δρόμο. Δυστυχώς, ωστόσο, αυτό είναι ελάχιστα χρήσιμο για την κοινότητα εάν κρατούν κυρίως τις γνώσεις ή τις αμφιβολίες τους για τον εαυτό τους.

Douglas Adams το διατύπωσε πολύ εύστοχα στο ραδιοφωνικό του έργο "The Hitchhiker's Guide to the Galaxy" αναφέροντας επιπόλαια ότι λίγο πριν οι Βόγκον καταστρέψουν τον κόσμο μας, ένας άνθρωπος είχε βρει τη λύση σε όλα τα προβλήματα στο σύμπαν. Και μετά μας ενημερώνει ότι αυτή η λύση δεν είναι «42».

Αφού δεν σε ξέρω, αγαπητέ άγνωστο αναγνώστη, μου είναι δύσκολο να διατυπώσω τι περιμένω από σένα. Θα χαιρόμουν όμως αν —τουλάχιστον κατά καιρούς— βγαίνατε από την κάλυψη και εκφράσατε τη γνώμη σας για τις απόψεις, τις υποθέσεις και τους ισχυρισμούς που προσφέρονται εδώ στο ιστολόγιο.

Γιατί αν εμείς οι άνθρωποι είμαστε κάτι, τότε ένα είδος χώρου επικοινωνίας που υπάρχει γιατί συναντώνται όσο το δυνατόν περισσότερες διαφορετικές απόψεις και απόψεις, τρίβονται μεταξύ τους και σιγά σιγά αλλά σταθερά σχηματίζουμε μια κοινή εικόνα της τρέχουσας παρά ή ακριβώς λόγω του προκύπτοντος οι συγκρούσεις γίνονται πραγματικότητα.

Και όσο καλύτερα επικοινωνούμε μεταξύ μας, τόσο καλύτερη είναι η σημερινή εικόνα της δικής μας πραγματικότητας.

Αγαπητέ άγνωστο αναγνώστη, ξέρω ότι αυτό δεν είναι εύκολο, ειδικά όταν βάζεις τις δικές σου σκέψεις στο World Wide Web, που τις αποδέχεται αλλά και τις οδηγεί κατευθείαν στην ψηφιακή νιρβάνα σαν αλεξικέραυνο.

Και έτσι χαίρομαι που ξέρω ότι υπάρχεις. Και ελπίζω ότι κάποια από τα τρένα της σκέψης μου θα σας παρακινήσουν επίσης να αντικρούσετε τον εαυτό σας και ότι μπορείτε να ξανασκεφτείτε το ένα ή το άλλο για τον εαυτό σας.


«Αν μου επιτρεπόταν να ορίσω τις ανοησίες της εποχής, μόνο ένα πράγμα θα τεθεί υπό αμφισβήτηση: η επικοινωνία. Ένας συγγραφέας δεν επικοινωνεί με τον αναγνώστη του. Επιδιώκει να τον αποπλανήσει, να διασκεδάσει, να τον προκαλέσει, να τον αναζωογονήσει. Τι πλούτο (ζωντανών ακόμα) εσωτερικών κινήσεων και αντίστοιχων εκφράσεων καταβροχθίζει μια τέτοια βάναυση λέξη σκουπιδιών! Άνδρας και γυναίκα δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Οι πολλαπλοί γρίφοι που βάζουν ο ένας στον άλλον θα έβρισκαν την πιο μπαγιάτικη λύση τους μόλις μπήκε ανάμεσά τους αυτή η ανούσια έννοια. Ένας Καθολικός που νομίζει ότι επικοινωνεί με τον Θεό θα πρέπει να αφοριστεί επί τόπου. Προσεύχεται κανείς στον Θεό και δεν συνομιλεί, αλλά λαμβάνει τη Θεία Κοινωνία. Όλες οι χαρούμενες και μάταιες προσπάθειές μας να επικοινωνήσουμε με τον κόσμο, να αγγίξουμε και να επηρεάσουμε τον εαυτό μας, όλη η ποικιλομορφία των συναισθημάτων και των προθέσεων μας πέφτουν θύματα της ερημιάς και της μονοτονίας μιας κοινωνικο-τεχνικής στενογραφίας. Με αυτόν τον τρόπο ενθαρρύνουμε τους ανούσιους που τρώνε τη γλώσσα μας με μεγάλη όρεξη».

Μπόντο Στράους, Το παρακάτω στις μύτες των ποδιών (2004: 41)